Ўзбек мумтоз адабиёти ўзига хос бой анъаналарга эга бўлиб, унинг ривожида ҳар бир ижодкорнинг ўрни беқиёсдир. XV асрнинг иккинчи ярми ва XVI аср бошларида яшаб ўтган Муҳаммад Шайбонийхон нафақат йирик давлат арбоби, балки шеъриятнинг ёрқин намояндаси сифатида ҳам юксак мақомга эга.
Муҳаммад ўз даврида Ҳусайн Бойқаро ва Бобур сингари ҳукмдорлар қаторида сиёсат ва ижодни уйғун олиб борган шахслардан бири эди. У форс ва араб тилларини пухта эгаллаган бўлиб, туркий шеърият анъаналарини бойитган. Унинг "Баҳр-ул худо" достони ва фиқҳга оид рисоласи замонасида муҳим асарлар сирасига кирган. Тилшунослик йўналишида ҳам унинг туркий тил қонун-қоидалари ҳақидаги асари мавжуд.
Мустақилликдан сўнг хон асарлари бадиий ва тилшунослик нуқтаи назаридан тадқиқ этила бошланди. Шоир ғазалларида инсон ва ҳаёт фалсафаси, муҳаббат ва вафо мавзулари, диёр ва Ватан, шунингдек, фалсафий мулоҳазалар асосий ўрин тутади.
Муҳаммад Шайбонийхоннинг адабий ва илмий мероси бугунги кунда Ислом цивилизацияси марказида ҳам чуқур тадқиқ этилмоқда. Унинг асарларини ўрганиш асосида янги илмий ишланмалар тайёрланиши кутилмоқда. Шунингдек, Марказ экспозициясида Шайбонийхон илмий меросига оид контентлар намойиш этилади. Бу тадқиқотлар унинг ижодий маҳорати ва адабий меросини янада кенгроқ ўрганишга хизмат қилади.
